«Noregs finaste kontor»
Medan mange stadig er omgjevne av dei same omgjevandane på jobb, er utsikten til lokføraren i konstant rørsle. Gjennom travle byar, folketomme skogar, langs elver og hav.
– Eg likar å seie at vi har Noregs finaste kontor. Vi får sjå soloppgangar og solnedgangar, dyreliv og flott natur.
– Samstundes får vi møte ulike menneske og frakte dei dit dei skal – noko eg synest er veldig gjevande. Eg er stolt av jobben min, seier Kenneth og smilar.
Sjølv om han oppheld seg mesteparten av arbeidsdagen i førarhuset, får han også møte passasjerar. Det er han veldig glad for.
– Eg får ofte spørsmål når eg har pausar og er ute på stasjonen. Det set eg pris på, og det er fint å kunne hjelpe til på den måten.
Innhenta av togdraumen
Toginteressa har han hatt sidan han var gutunge. Ho vart ikkje mindre av at faren jobba i jernbanen.
– Eg har vel eigentleg alltid hatt ein gutedraum om å få køyre toga pappa jobba med. Samstundes ville eg gå min eigen veg, og utdanna meg til bilmekanikar.
Etter ulike jobbar vart han likevel innhenta av togdraumen.
– Det byrja med sommarjobb i Norsk Jernbanedrift, som driv med vedlikehald. Det gav meirsmak, og eg valde difor å søkje Lokførarskolen, fortel 30-åringen.
Trongt nålauge
Å kome inn på Lokførarskolen er likevel ikkje sjølvsagt. I fjor var det 1162 søkjarar på 168 studieplassar, og dei håpefulle må gjennom både legesjekk og psykologiske testar.
– Det er eit stort ansvar å vere lokførar. Då er det mellom anna avgjerande å kunne bevare roa, for vi kan hamne i mange stressande situasjonar, konstaterer han.
Mange tenkjer nok at lokførarar berre køyrer toget. Det stemmer på ingen måte.
– Vi skal kunne heile oppbygginga av toget, ned til minste detalj. Blir vi ståande midt på Hardangervidda som følgje av problem med sjølve toget, er det eg som skal greie å få oss derfrå, fortel han.
– Då må eg ut og leite etter mekaniske eller elektriske feil – med ein annan lokførar som støtte på telefon.
Openheit er viktig for passasjerane
Toget susar gjennom eit solfylt Vestfold-landskap i 200 km i timen, som er maksfarta på toget. Kenneth manøvrerer spakane, medan blikket er festa stødig på skjenene.
Heldigvis har han ikkje opplevd mange problem i den fire år lange karrieren sin.
– Men eg måtte leggje meg under toget mellom Notodden og Skien ein gong, fordi ein kompressor var øydelagd. Sidan uføresette hendingar ikkje skjer så ofte, er det likevel viktig at vi held kunnskapen ved like, understrekar lokføraren.
Det inneber både eigenstudiar og årlege trafikktryggleiksprøvar. Annakvart år må lokførarane gjennom ein simulator for å øve på ulike typar situasjonar.
– Tryggleiken er det viktigaste. Å køyre tog skal først og fremst vere trygt for alle passasjerar, seier han.
Dei gongane alt ikkje går som det skal, trur han god kommunikasjon er det aller viktigaste for passasjerane.
– Som lokførar må eg vere open om kva som er årsaka til at vi står stille, kva som skjer vidare, og kor lenge vi sannsynlegvis blir ståande. Di ærlegare vi er, di lettare er det for kundane å akseptere situasjonen, fortel Kenneth.
Jobbar dag og natt
Arbeidsdagane og -nettene til Skien-mannen rullar fram og tilbake på Vestfoldbanen – eller i retning Notodden. Andre dagar består av å gjere meir grundige tryggleikssjekkar, hente tog frå verkstad, eller parkere dei på endestasjonen.
For eitt og eit halvt år sidan vart han pappa for første gong.
– Det kan vere tøft å stå opp klokka tre på natta for å gå på jobb. Du går jo glipp av litt tid med familien når du jobbar annakvar helg, men fordi eg likar jobben så godt og synest han er så meiningsfull, går det fint. I tillegg er arbeidsmiljøet veldig bra, og det er viktig for meg, avsluttar han.
